nie ja; parasol

“Istnieje tylko jedna rzeczywistość. Ty nią jesteś. Jest tak, chociaż o tym nie wiesz. Gdy to rozpoznasz, nie będziesz już kimś-będziesz wszystkim. To wszystko“
Kalu Rinpocze

Chmurzy się. Będzie padać. Nie mam parasola. Nie myślę nawet o tym, że nie mam parasola, ani o tym, że będzie padać. Mnie to nie interesuje. Kto inny mówi teraz za mnie i wiecie kto to jest, on mnie nie interesuje.
Zanim zacznie padać zdążę dojść do tamtego rogu, za rogiem jest śmietnik.

Padało przed jakimś czasem. Wiało mocno. Kobieta w zielonym płaszczu, podobna do wróżki wyszła zza rogu, dmuchnęło porządnie i parasolka się wygięła. Jedno z żeberek stelażu pękło. Kobieta w zielonym płaszczu skręciła w bramę, parasol nadszarpnięty złożyła i z gniewem wrzuciła go do śmietnika.

Idąc nie wiem o tym, nie wiem nic o deszczu na pewno, nie wiem nic o kobiecie w zielonym płaszczu, nie mam pojęcia, że w śmietniku leży zwichnięty parasol, którego będę potrzebował. Nic nie wiem, nie czytam przeszłości, nie czytam przyszłości, nie mówię o niej, wiecie kto wam o tym mówi. Nie ja.

I ten podmuch łamiący parasol i kobietę złą na podmuch wymyśliłem wczoraj, gdy wiedziałem już, że będzie padać, choć nie na pewno. Ale jak ją wymyśliłem? Poruszyłem myślami wiatr, nawet o tym nie wiedząc, wiatr, który zwichnął parasolkę kobiecie w zielonym płaszczu.

Możliwe, że zaistniała, kobieta w zielonym płaszczu tylko dla zwichnięcia parasolki, może po wejściu do bramy rozpłynęła się i zniknęła jak ślad ptaka na niebie.

Ja nic nie wiem. Ja nic nie chcę. Nawet parasola. On się pojawi bo będzie mi potrzebny, ale ja nie wiem czy na pewno będzie potrzebny. Prognoza mówiła, że będzie padać, więc może być potrzebny.

Zaczęło padać. Skręciłem za rogiem, wyciągnąłem parasol ze śmietnika, jak z szuflady, choć nie trzymam parasoli w szufladzie, bo a) nie mam parasoli, b) nie mam szuflady.

I to nie ja mówiłem, bo ja o tym mówić nie mogę, wiecie kto mówił wam wszystko, nie ja.